​Nazywam się Maciej Osiński i każdego dnia toczę walkę, której nie widać na pierwszy rzut oka, a która odbiera mi wszystko, co kochałem. Ataksja rdzeniowo-móżdżkowa (SCA) to bezlitosny złodziej. Ukradła mi pewny krok, wyraźną mowę i samodzielność. Dziś moje własne ciało stało się moim więzieniem.

​Piszę do Państwa, bo dotarłem do ściany, której sam nie przebiję. Moja codzienność to cztery ściany i schody, które stały się barierą nie do przejścia. Chcę tylko jednego – móc wyjść na słońce, poczuć wiatr na twarzy i nie być ciężarem dla moich najbliższych.

​Na co zbieram? (Moje być albo nie być)

​Aby moje życie znów przypominało życie, a nie tylko wegetację, potrzebuję narzędzi do walki:

• ​Budowa podjazdu dla wózka: To moje "okno na świat". Bez niego jestem uwięziony w domu, zależny od sił innych osób. Podjazd to dla mnie wolność i powrót do ludzi.
• ​Specjalistyczny materac medyczny: Moje ciało boli po każdym dniu walki o równowagę. Odpowiedni materac to jedyna szansa na sen bez bólu i ochronę przed ranami, które niszczą organizm.
• ​Nowoczesny wózek spacerowy: Stabilny, regulowany wózek pozwoli mi na bezpieczne wyjście z domu. Chcę znów móc patrzeć na świat z innej perspektywy niż łóżko.
• ​Neurorehabilitacja i leczenie: To jedyny sposób, by spowolnić chorobę. Każda godzina z terapeutą to kupowanie czasu, zanim ataksja odbierze mi resztę sprawności.

​Proszę, nie odwracaj wzroku...

​Mieszkam w Drochtersen (Niemcy), gdzie każdego dnia wspiera mnie moja żona, Beata Osińska. To ona jest moim głosem, gdy mój zawodzi. Ale ona sama nie udźwignie tych kosztów.

​Każda Państwa wpłata to dla mnie cegiełka do budowy mostu, który połączy mnie ze światem. Proszę o udostępnienie tej zbiórki, o każdą złotówkę czy euro. Pomóżcie mi zachować godność, póki jeszcze mam siłę walczyć.

​Dziękuję za każdą iskierkę nadziei, którą mi dacie.